مقایسه ویژگی های کودکان مبتلا به دیابت نوع 1، قبل و بعد از 6 سالگی

21اکتبر 2021- یافته های جدید از مطالعه بین المللی تعیین عوامل محیطی دیابت در جوانان(TEDDY)، شواهد دیگری را به شواهد پیشین افزود که نشان می دهد دیابت نوع 1 یک بیماری واحد نیست. این مطالعه نشان می دهد که مشخصات و شاید علت دیابت خودایمنی در بین کودکانی که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند، متفاوت باشد.

در یک مطالعه کوهورت منتشر شده در 22 ژوئیه درDiabetologia ، دکتر Jeffrey Krischer، نویسنده اصلی این مطالعه و مدیر موسسه انفورماتیک سلامت در دانشکده پزشکیUSF Health Morsani  و همکارانش،ویژگی های دیابت نوع 1 در کودکان شرکت کننده در مطالعه ی TEDDY، که این بیماری در آنها قبل و بعد از 6 سالگی تشخیص داده شده بود را با هم مقایسه نمودند.

دکتر Krischer، گفت: نتایج ما اهمیت در نظر گرفتن سن ظهور چندین اتوآنتی بادی را هنگام ارزیابی عوامل خطر پیشرفت دیابت نشان می دهد. با در نظر گرفتن تصویر در حال تغییر ظهور آنتی بادیها، به نظر می رسد دیابت نوع 1 در سنین پایین شکل تهاجمی تری از این بیماری باشد.

در دیابت نوع 1 ، یک پاسخ ایمنی نادرست به سلول های بتا( تولید کننده انسولین) در پانکراس فرد سالم حمله می کند و آنها را از بین می برد، فرایندی که طی ماه ها یا سال ها اتفاق می افتد. چهار اتوآنتی بادی علیه سلولهای بتا درپانکراس، شامل: اتوآنتی بادی گلوتامیک اسید دکربوکسیلاز(GADA) ، اتوآنتی بادی انسولین(IA) ، اتوآنتی بادی پروتئین 2 مرتبط با انسولینوما(IA2-2A) و اتوآنتی بادیناقل 8 روی (ZnT8A)، تاکنون شناسایی شده اند. این اتوآنتی بادیها، معتبرترین شاخص های بیولوژیکی اولیه ی دیابت نوع 1 قبل از ظاهر شدن علائم این بیماری هستند. برای همه کودکانی که آزمایشات آنها برای یک یا چند اتو آنتی بادی مثبت می شوند، دیابت نوع 1 تشخیص داده نمی شود.

طی دهه گذشته، محققانTEDDY ، اطلاعات بیشتری در مورد ترتیب ظهور، زمان و نوع اتوآنتی بادی ها بدست آورده اند که می تواند به پیش بینی اینکه کدام یک از کودکان دارای این خطر ژنتیکی، با افزایش سن در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 1هستند، کمک کند.

برای این مطالعه ی چند مرکزی در ایالات متحده و اروپا، محققان داده های 8502 کودک که همگی از نظر ژنتیکی در معرض خطر ابتلا به خود ایمنی و دیابت نوع 1 بودند را تجزیه و تحلیل کردند. این کودکان از بدو تولد تا میانگین 9 سال تحت نظارت قرار گرفتند. در طول این دوره ، 328 شرکت کننده در این مطالعه (3.9 درصد)، از مرحله پیش از علامت- که در آن اتوآنتی بادی ها برای اولین بار در خون آنها ظاهر شدند (نشان دهنده خود ایمنی اولیه)- به دیابت نوع 1 علامت دار، پیشرفت کردند.

دیابت نوع 1 در نیمی از 328 شرکت کنندگان (2.0 درصد) قبل از 6 سالگی و در نیمی دیگر (1.9 درصد) بین 6 تا 12 سالگی تشخیص داده شد. هدف کشف تفاوتهای موجود بین این دو گروه بود. کشف چنین تفاوتهایی نشان می دهد که شکل متفاوتی از دیابت نوع 1 در کودکانی که در سنین بالاتر به این بیماری مبتلا می شوند، ظاهر می شود.

این تحقیق نشان داد:

•         همانطور که انتظار می رفت، احتمال ظاهر شدن اتوآنتی بادی های اولیه علیه GAD( آنزیم گلوتامیک اسید دکربوکسیلازپانکراس)، در شرکت کنندگانTEDDY که در سنین 6 تا 12 سالگی به دیابت مبتلا شده بودند، بیشتر بود. در حالی که برای کودکانی که در سنین کمتر از 6 سالگی به این بیماری مبتلا شده بودند، ظهور اتوآنتی بادیها علیه انسولین(اتوآنتی بادی هایIA)بعنوان اولین اتوآنتی بادی، بسیار شایع بود.

•         میزان پیشرفت به دیابت نوع 1 در صورت بروز چند (دو یا چند) اتوآنتی بادی پس از 6 سالگی کندتر از قبل از 6 سالگی بود.

•         ارتباط قابل توجه کشور مبدا با خطر دیابت که در گروه کودکان جوانتر یافت شده بود، در گروه کودکان بزرگتر کاهش داشت. برعکس، ارتباط بین برخی از ژنوتیپ ها و احتمال بیشتر برای ابتلا به دیابت در کودکان بزرگتر به میزان قابل توجهی افزایش داشت.

•         در بین کودکان 6 ساله به بالا که دارای اتوآنتی بادی های متعددی هستند، به نظر نمی رسد سابقه خانوادگی در پیشرفت به دیابت نوع 1، نقشی داشته باشد.

دکتر Krischer، گفت: بسیاری از تفاوت های مشاهده شده در رابطه بین ژن ها و قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی را می توان با سن ظاهر شدن اتوآنتی بادی ها توضیح داد، این موضوع مهم است، و به این معنی است که تاثیر عوامل مرتبط با خطر دیابت باید با در نظر گرفتن سن، به درستی کشف شود. ممکن است مواجهه های مختلف محیطی که در سنین مختلفی رخ می دهد باعث ایجاد خودایمنی شود، یا یک محرک محیطی یکسان ممکن است در سنین مختلف، متفاوت عمل کند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2021-10-characteristics-children-diabetes-age.html